- Details
-
Published on Tuesday, 15 November 2011 21:04
-
Hits: 1051
Van onze verslaggever Bart,
Zo, en dan nu eens even kijken wat het seizoen van team 3 precies behelst! Sinds de transfer van Bart is het zeer stil als het om verslagen van zowel team 2 als team 3 gaat. Zonder vaste schrijfmaatje John is het dan ook vrij zwaar om de motivatie te vinden voor het schrijven van een stukje. John is er tot nog toe helaas ook maar één keer in geslaagd iets op het denkbeeldige papier te krijgen en ikzelf kan wel een dozijn redenen verzinnen waarom er nog niets van mijn nieuwe team te vinden is op onze website, waarvan het simpel geen zin hebben wel de belangrijkste is. Echter, alle moed is bijeengeraapt voor een samenvatting van de eerste acht wedstrijden van een turbulent seizoen.
De aanloop van het seizoen begon vreemd, omdat Bart te kennen had gegeven het wel erg te vinden om zijn geliefde team 2 te verlaten, maar dit toch deed. Verschillende redenen lagen hieraan ten grondslag, zoals zijn beroerde percentage in de eerste klasse en het feit dat Sander – hopelijk voorlopig – ging stoppen met tafeltennis en team 3 zodoende een persoon tekort zou komen. Afgelopen zondag kon hij gelukkig mededelen dat het, zij het heel erg langzaam, beter gaat met de problemen aan zijn oog.
Na al die jaren uit het leukste team ooit stappen was wel apart, maar dankzij vooral de afspraak dat team 2 en 3 op dezelfde avond blijven spelen in het Oosterhonk werd de pijn danig verzacht. Anders gezegd, het lachen, gieren en brullen kon gewoon doorgaan!
Sterker nog, tot mijn grote verrassing blijkt team 3 het hele pingpong en zichzelf net zo serieus te nemen als wat ik altijd gewend ben geweest. Niet dus en eigenlijk is de lol net zo groot als altijd. Een gewenningsfase was dus absoluut niet nodig. Wel rust op mij de onmenselijk zware taak om Sander te doen vergeten. Deze topspin virtuoos is natuurlijk onvervangbaar en ik ben al blij wanneer ik in de buurt van zijn tweede klasse percentages zou kunnen komen. De blijheid daargelaten is dat ook gewoon pure noodzaak om erin te blijven. De lat lag dus hoog en de druk om te presteren was nog groter.
Soit, het tafeltennis zelf begon met een thuiswedstrijd tegen Rijnsoever, welke een 6-4 zege opleverde. Mooier was echter de verdeling van de letters. Dit had natuurlijk enorme problemen op kunnen leveren, ware het niet dat Dennis altijd wil beginnen en dus A en X speelt. Ward bleek de nieuwe Sami te zijn, want hij wil graag als eerste klaar zijn (B en Z). Blijven C en Y over, geheel toevallig de lievelingsletters van Bart. Sami speelde hier handig op in door ook voor C te kiezen, zodat het vaste dubbel de eerste wedstrijd gelijktijdig op twee tafels aan kon vatten. Dit vereist wel wat timing van de eerste twee spelers der beide teams, maar al snel is hier een zodanige bedrevenheid in gekomen dat het gelijktijdig aanvangen van de derde partij een fraaie traditie is geworden. Dat dit menig content gezicht oplevert moge duidelijk zijn!
Na deze thuiszege volgde rap de volgende match, de eerste uitwedstrijd in de nieuwe samenstelling. Net als team 1 en 2, woont ook bij team 3 slechts één speler (Ward) in Ridderkerk. Dit is op zich geen probleem, alleen woont Bart het meest uit de richting én heeft hij geen wagen. Van de nood is een deugd gemaakt door bij elkaar aan te schuiven voor het avondeten. Het komt er op neer dat Dennis en Ward bij Bart een simpele doch vullende maaltijd voorgeschoteld krijgen. Het is namelijk niet evident om even snel een klepper viergangendiner te fabriceren zoals voorgeschoteld gekregen in Ridderkerk en Hendrik-Ido-Ambacht. De dames Broeders en Den Hollander maken er werkelijk een waar feest van!
Niet enkel het eten is fantastisch, ook krijg je er gratis vertier bij van de kinders. Zowel de dochter van Ward, Loeka, als de kinderen van Dennis, Luc en Marieke, zijn bekende gezichten bij Taveri. Luc zelfs als erkend talent. Deze avond was het echter vooral Marieke die de aandacht voor zich opeiste. Ze heeft zich zo’n anderhalf uur bezig gehouden met Bart, die daardoor zwaar vermoeid met Ward en Dennis de reis aanvatte naar Gorinchem. De tweede wedstrijd van de competitie leverde een 5-5 gelijkspel op, waarin Dennis en Ward beide twee punten lieten aantekenen en tevens het dubbelspel winnend werd afgesloten. Dit was direct de enige positieve bijdrage van Bart deze avond, want niet alleen het beulswerk van Marieke, maar met name het tot volle uiting komen van een reeds sluimerende koorts had weinig goede invloed op zijn spel.
Ward moest heel vroeg opstaan de volgende ochtend wegens een snoepreisje voor het werk naar Bristol en verliet de zaal bij een 5-3 stand in het voordeel van Taveri en twee persoonlijke zeges in de broekzak dankzij vooral een magistrale backhandspin. Groot was zijn verbazing toen hij bij terugkomst de uitslag zag. Dennis verloor verrassend van de invaller bij Gorkum en Bart bleek uiteindelijk amper tien punten in drie games gemaakt te hebben tegen een van de zwakkere spelers uit de poule. Dennis wist als scheidsrechter niet wat hij meemaakte en vreesde al het ergste voor de rest van het seizoen. De verklaring kwam van de thermometer, die later die avond opliep tot ruim 39 graden Celsius.
Gorkum is de zwakste broeder van de poule en de puntendeling bombardeerde ons direct tot een degradatiekandidaat. Vriendenschaar was de volgende tegenstander en tot opluchting van Bart deden er twee dames mee. Een ideale gelegenheid om revanche te nemen voor de wanprestatie van een week eerder. Zo geschiedde ook en Dennis deed het zelfs nog beter door een heerlijke hat-trick te noteren. Helaas bleef Ward ondanks keihard werken wat achter. Ook het dubbel kon geen punt scoren, zodat het tweede gelijkspel daar was.
Het dubbelspel is sowieso het zorgenkindje, want alleen in de twee wedstrijden tegen Gorkum (waarom heet die club in godesnaam niet gewoon Gorinchem, dit is echt geen gezicht) werd een overwinning behaald. Team 3 is altijd gewend geweest de dubbelopstelling te laten staan na een zege, met als resultaat een voortdurend wisselende samenstelling. Dit seizoen zijn alle drie de mogelijke opstellingen uitgetest en bleken de meeste niet te voldoen. Anders gezegd was het ene dubbel nog dramatischer dan het andere. Nu is besloten om Ward en Bart te laten staan en ondanks dat het pas twee punten heeft opgeleverd gaat het na voortdurende tactische aanpassingen steeds beter. Volgend seizoen willen we dan ook meer dan 25% behalen in het dubbelspel...
De ontmoeting tegen NTTC kunnen we kort over zijn. Met 1-9 gingen we de snuifdoos in, ondanks dat we na het wegrijden bij het stulpje van Bart langs IJzerman de (helaas voor Sami voormalige) super Indiërt kwamen. Dit toprestaurant blijkt tegenwoordig een café te zijn. Dit was zelfs niet eens het enige hoogtepunt van de avond, want een paar rondjes rijden in Zevenkamp op zoek naar Donge 5 is ook niet te versmaden. Bleek helaas niet de goede Donge te zijn, want die zou in Nieuwerkerk gezocht moeten worden. Aangezien de nieuwe zaal van NTTC zich in een nieuwbouwwijk bevindt, stond de Nieuwerkerkse Donge niet in de routeplanner. Al typte je Nieuwerkerk in, dat blafapparaat bleef Zevenkamp aangeven. En er dan ook blind vanuit gaan dat datzelfde apparaat gelijk heeft… Uiteindelijk toch de zaal gevonden, waar Dennis voor het laatste hoogtepunt van de avond zorgde door de man spelend met spe-ci-a-le Chinese rubbers te kloppen.
De eerste seizoenshelft werd afgesloten tegen FVT en de behaalde uitslag is het niet waard om te vermelden. De vijfde plaats op de ranglijst eigenlijk ook niet, maar vooruit. Grote problemen dus!
Iets dat wel weer leuk is, is dat er niet gerouleerd hoeft te worden in het drie mansteam 3. Altijd lekker om gewoon weer tien wedstrijden per seizoen te spelen. Het zou alleen leuk zijn als we even een plekje zouden stijgen in de stand. De terugronde werd geopend tegen de jongens uit Gorinchem en er was zeker druk aanwezig om een grote zege te behalen. Hoe groot deze uiteindelijk is geworden doet er niet toe, belangrijk was om te zien dat iedereen uitstekend presteerde deze avond. Dennis behaalde weer eens een vertrouwde hat-trick, Ward won met oerdegelijk spel en fantastische korte blokballen twee partijen en Bart voegde daar dankzij een loszittend rubber en de onder andere twee daarmee behaalde 11-0 winstgames nog twee punten aan toe. Zelfs het dubbel werd koelbloedig binnen gesleept, ongekende luxe dus deze avond.
De week daarop waren we vrij, omdat John het nodig vond die dag te promoveren tot Herr Doctor Von Dem aan de universiteit van Delft. Heel Taveri lag eigenlijk plat, zodat het zowel overdag in Delft als ’s avonds in de kroeg te Rotterdam reuze gezellig was. Eeuwig zonde alleen dat Sami en Bart geen paranimfen mochten zijn om de boel wat op te vrolijken. Het is wel te hopen dat de bakstenen en tennisbal al veel gebruikt zijn om het ultieme wetenschappelijke experiment van de 21e eeuw uit te voeren.
Was de druk al groot, tijdens de wedstrijd in Gouda tegen Vriendenschaar bereikte deze een climax. Dit was dé wedstrijd van het seizoen tegen de directe concurrent tegen degradatie. Het begon allemaal rooskleurig te huize Den Hollander, ondanks het feit dat Marieke daar ook opdook. Ze wist zich gelukkig goed te beheersen en niemand te terroriseren. Ook de reis naar de zaal verliep vlekkeloos, dankzij het ouderwets ’s middags bekijken van de kaart en deze ook uit te printen en mee te nemen.
Zelfs de wedstrijd verliep aanvankelijk naar wens. Dennis kwam 2-0 in games voor tegen de beste speler van Vriendenschaar. Deze oerdegelijke rasverdediger wist echter terug te komen tot 2-2 en helaas verspeelde Dennis in de beslissende game een kleine voorsprong en kwamen we met 1-0 achter. Bart, uiteraard als tweede aantredend, had tot zijn grote schrik al gezien dat van de twee dames er slechts een aanwezig was. Toen hij er ook nog achter kwam dat haar vervanger noppen op zijn backhand had, werd hij er helemaal niet vrolijker op. Dit werd versterkt door een snelle 2-0 achterstand in games. Op 8-8 in de derde game kon hij het tij gelukkig keren en alsnog een zege uit het vuur slepen. Ward kon het allemaal niet aanzien en walste over zijn opponente heen met het vertrouwde, degelijke Ward-spel. Vervolgens ging het in het dubbel weer eens mis, maar pakte Dennis de draad van het winnen wederom op. Ward verloor ondanks een tactisch sterke partij van de verdediger, waarna Bart de dame versloeg. Helaas verloor Ward zijn laatste pot en stond er met nog twee duels te gaan 4-4 op het bord.
Dennis versus de dame was de volgende confrontatie en dit werd een ware krakert. Zelden zo gespannen naar een pingpongwedstrijd zitten kijken en bij 2-2 in games en 4-4 in de laatste game vond Dennis het welletjes. Hij veinsde een blessure door op een kort gelegde bal tegen de tafelpoot aan de stoten en hevig bloedend ter aarde te storten. Na opgelapt te zijn door zijn tegenstandster liet hij er geen gras over groeien, sloeg een paar mooie forehand spinballen (heel de avond niet gezien) en sloot de ontmoeting als winnaar af.
We konden door dit resultaat in elk geval niet meer verliezen, maar een 6-4 zege zou toch beter zijn dan 5-5. Thuis had Bart echter kansloos van de sterke verdediger verloren en hij had er dan ook een hard hoofd in dat het nu wel zou lukken hem te verslaan. Het wonder geschiedde toch, als je “gewoon” rustig blijft tegen een dergelijke speler en enigszins nadenkt valt er zowaar wat te halen. In dit geval een bonuspunt en tevreden sloten we daarom de nacht af. Altijd leuk om 00h45 klaar zijn met de laatste partij en na half twee thuis zijn. Om over Ward en Dennis helemaal niet te spreken, dat werd zelfs na tweeën.
Een minpuntje was er ook, want Ward deelde reeds voor het eten mede dat hij zijn 25-jarig samenzijn met Lilian en bijbehorende trip naar Madrid belangrijker vindt dan de topontmoeting met NTTC. Keuzes maken heet dat dan… Gelukkig zal er een waardige vervanger aantreden, alleen weten we nog niet wie.
De meest recente tafeltennisavond, het gaat hier om afgelopen donderdag, begon met de vraag hoe het gesteld was met de bebloede sok van Dennis. Het antwoord was dat alles er goed mee was en vol goede moed en volle buik reden we naar Katwijk. Eerder op de avond was Ward even uitgelegd waar het woord “behelst” vandaan kwam en de hierdoor ontstane vrolijke bui zou niet meer verdwijnen. Het werd wederom een late avond, rond kwart voor één reden we deze keer weg, zodat een ieder wel ongeveer kan uitrekenen hoe laat we in Kralingen, Ridderkerk en Hendrik-Ido-Ambacht aankwamen. Dit had ietwat eerder kunnen zijn, maar de verder vlekkeloos rijdende Dennis vond het nodig om op de Boezemlaan even links langs het op een gele paal staande ronde blauwe bord met de witte pijl schuin rechts naar beneden te rijden. Het gevolg liet zich raden. Bart: “wat dóé je allemaal?” En Ward: “je rijdt gewoon spóók!” Toch kwam het na 180 graden te zijn gedraaid allemaal goed en wij gaan er vanuit dat het met team 3 dit seizoen ook allemaal in orde gaat komen en we volgend jaar gewoon weer in de tweede klasse aantreden.
Om niet alle kruit te verschieten, zal het volgende verslag bol staan met onzin over tips tussen de games, Waardenberg en De Jong, uit eten gaan, levels wegtikken en natuurlijk het meest heuglijke feit van dit Taveri-jaar: de rentree van Rutger als competitiespeler. Jewel! Vrijdagavond 25 november gaat het gebeuren, dus komt allen!!
