- Details
-
Published on Monday, 01 October 2012 06:01
-
Hits: 913
Van onze verslaggever Rutger,
Twee maal drie is vier, wiedewiedewiet en twee is negen
De bladeren vallen weer, de “o” is in de maand en de dagen worden korter en korter. De schrijver van dit stukje is zoekende naar de juiste stemming voor dit verslag en al schrijvende kan ik niet anders concluderen dat het hele team zoekende was afgelopen vrijdagavond in Het Oosterhonk. De einduitslag doet nog vermoeden dat we nog enigszins meededen in deze wedstrijd, maar eigenlijk was onze prestatie niet om over naar Laurens te schrijven. Voor mij is het een leerzame les geweest om tegen Effekt weer in de basis te staan. “Welkom in de wereld van het competitiespelen”, dacht ik deze avond. Het is echt anders of je nu recreatief een bal slaat of achter de tafel in competitieverband voor de punten speelt en moet winnen. In eerste plaats voor jezelf leg je de druk hoger om te laten zien wat je kunt, maar met dit team wil je natuurlijk ook een goede/leuke/prettige wedstrijd spelen om met elkaar nog meer plezier te hebben dan we eigenlijk al hebben naast de tafel. Er komt echter meer kijken. De spelers van Effekt zeiden dit mooi deze avond: “Spelen en laten spelen”. Het tactische verhaal in wedstrijden doet ons voorlopig de das om. Onervarenheid en het vermogen om op de beslissende momenten toe te slaan in games zijn de termen die voor ons gelden en voor de positie waar we staan in de stand. Overigens, heb ik geen idee wat onze doelstelling zou mogen zijn in de vierde klasse, handhaving is op dit moment een doel op zich.
Voor mij is het niveau van het tafeltennis niet van invloed om het de rest van de avond naar mijn zin te hebben. Gelukkig zijn er genoeg mensen dat ook van mening. De momenten van geluk zit hem vaak in kleine dingen, de randzaken zijn dan ook minstens zo belangrijk om te benoemen. Zo heb ik de gehele avond het deuntje van Pippi Langkous (ongewild) in mijn hoofd gehad. Over het hoe en waarom, daar kom ik straks op terug.
Op dit moment zit ik niet meer in zak en as en is de Maarten van Rossum van team 5 langzamerhand weer positiever bij zinnen gekomen, want er zijn nog genoeg lichtpuntjes te noemen deze avond al hebben die weinig met tafeltennis van doen. Nou, één momentje nog wel: Het dubbelspel gaat steeds beter. Annika en ik hebben ons volledig in de wedstrijd geknokt door na twee games achterstand tot diep in de vijfde game er nog een wedstrijd van te maken, helaas kwamen we dus tekort op bovengenoemde punten. Ook Hester zat heel dicht bij een overwinning. Zij speelde als enige een partij in vijf games en dat was echt zonde dat ze die niet won. Zij was deze avond van ons allemaal in de beste doen en dat was alleen al vanwege haar “haar look” met twee staartjes. De grap was dan al gauw gemaakt en zo zat de stemming er al lekker in voordat Pippi, Annika en Tommy nog geen bal hadden geslagen. Het grote kenmerk van Hester en haar spel is dat ze de kans afwacht om die forehand en de spinbal in stelling kan brengen en deze slag heeft nauwelijks gehaperd. Hester is in haar partij vaak speler en publiek tegelijk en gaat volledig in haar spel op. De oe’s en aa’s zijn veelvuldig te horen uit haar mond en dat werkt bij mij in ieder geval op mijn lachspieren. Ik weet vaak niet wat ik moet zeggen bij tips of trucs tussen de games in en kan dan ook alleen maar een verhaal over tactiek afsteken en zeg dan maar wat vooral wel moet worden gedaan. Bij Hester was het dus echt alleen maar zeggen dat ze die forehand in stelling moest brengen en wachten op haar kans. Dat deed ze veelvuldig, maar ze verloor dus ook op basis van de al eerder genoemde punten. Met het vallen van de bladeren en het korter worden van de dagen lijkt daarmee een trend te zijn gezet met de prestatiecurve van het team. Vijf, vier en drie punten is het verdict na de start van de competitie. Ondergetekende heeft dan ook maatregelen genomen door maandagavond de cruciale wedstrijd bij Tavenu (we hebben nog altijd 4 punten voorsprong op dit team) niet meer terug te keren in de basis. Mijn plek wordt overgenomen door een zeer frisse basiskracht. Ik hoop dat Laurens de boel weer een beetje aan de praat kan krijgen.
Het tweede deel van de avond was wat mij betreft het leukste deel van de avond. Onder de bezielende leiding van onze barman John bleef het nog lang gezellig onrustig met het nakaarten van de wedstrijden en het slap ouwehoeren met team 1 over van alles en nog wat. Zo werd het later en later en hadden we net als Ruud op de donderdagavond ook het geluk op vrijdagavond om bijna niets op te ruimen, want de jeugd speelde een aantal uren later hun thuiswedstrijden. Dat zorgde ervoor dat het in de kantine automatisch later en later werd en de barman van dienst al vertrokken was en uiteindelijk ik met Robert het licht heb uitgedaan om 1.45 uur. Leve de zaterdagmorgen!
