- Details
-
Published on Friday, 07 October 2011 13:22
-
Hits: 1149
Van onze verslaggever Ruud
'Drie maal drie is negen' is het bekende wijsje dat door mijn hoofd schoot, na de wedstrijd tegen Boomgaardshoek. En niets is minder waar. Alle drie de leden van Team 4 wonnen hun drie rechtstreekse duels en gingen met de volle winst naar huis. Harry, Willem en John konden daar niets op afdingen.
Voor Laurens leverde dit een meervoudige nieuwe ervaring op. Ten eerste de volle 3 punten binnenhalen, wat hem in zijn tafeltenniscarrière nog niet eerder gelukt was. En ten tweede moest hij het doen zonder de wijze woorden van Edwin. Zelf oplossingen verzinnen lukte prima.
Enig smetje op ons blazoen betrof het dubbelspel. Edwin kampt met een schouderblessure en liet de eer aan Laurens en Ruud om een gelegenheidsduo te vormen. Tegen het goed op elkaar ingespeelde koppel Harry/John was er geen eer te behalen.
De 9-1 overwinning werd in 34 games binnengetrokken.
Volgende week treden Edwin, Ben en Hester aan tegen Diveko, die in de eerste 3 wedstrijden slechts 1 punt wisten te bemachtigen. Ik reken op minimaal 8 punten.
Alhoewel de beer nog niet geschoten is, staat zijn vel al op Marktplaats. Het kampioenschap mag ons niet ontglippen.
Van onze verslaggever Edwin
Zielenknijper, spiegelhater, kent U er nog meer? Synoniemen voor de psychiater. Zo gingen we het rijtje langs voor de boer: agrarisch medewerker, landbouwmanager, etc, etc “Wat zou het andere woord voor “vuilnisman” dan zijn? , vroegen we ons af. Op ideeën kwamen we genoeg. We reden afgelopen vrijdag immers met z’n vijven naar de Sprint. Als ware toppers hadden we onze eigen scheidsrechter meegebracht (bedankt Jaap!) en naast Ben, Ruud en Edwin nam Laurens ook nog plaats in de wagen om het best mogelijke dubbel op te stellen. Of minst slechte dubbel, want dat komt bij ons ongeveer op hetzelfde neer. Eigenlijk kenmerkte de gehele avond zich wel door overeenkomsten. Bij ons leest Sander tijdens zijn bardienst bijna altijd een ontstellend dik boek en maakt geïnteresseerden geduldig deelgenoot van zijn onverwachte bewondering voor het plot, dan wel de schrijver van het boek. Het heeft iets huiselijks op een locatie, waar je dat in eerste instantie niet meteen verwacht. In Brielle zat barvrouw Emmy, aardwetenschappen studerend, voorover gedoken in een wiskundig dictaat, de lege vrijdagavonduren te vullen met studentikoze geestverrijking. Het kon op de waardering van Edwin wel rekenen, die als toetje na de werkweek nog even wilde oplossen hoeveel druk er op een sluisdeur staat. Ook aan tafel ging de vergelijking op. Bij ons speelt Ben met korte noppen; bij de Sprint heeft Mick ze op z’n backhand. Bas Visser speelt met Anti; bij HBM Dakbedekking/Taveri doet Edwin dappere pogingen om met hetzelfde rubber de spinballen van de tegenstander met storende ballistiek richting afzender te retourneren. Maarten van Loon speelt onvoorspelbaar; bij ons is het een volslagen verrassing waar de ballen van Ben heen vliegen. (ook voor Ben zelf, trouwens…) Thuis zetten we dropjes op de tafel van de scheidsrechter; in Brielle onderstreepte Laurens de sportieve vriendschap door hele lekkere chocoladebonbons mee te brengen. Vanwege het kloeke formaat van de doos kon zelfs het naast ons spelende team en hun publiek meegenieten van de zoet gevulde lekkernij. Niet van de overwinning overigens, want die ging met 8-2 naar Ridderkerk. En naast het zoet was er ook het hartig, want barvrouw Emmy serveerde ook na twaalven nog uitstekend bereidde Mexicano’s met pindasaus, broodjes kroket en vers getapt bier voor een ieder die geen voertuig meer hoefde te besturen. En of je nou frituurvet opruimt van een etensbord of olie van het water schraapt, wat maakt het uiteindelijk voor verschil? En of je nou naar Cagliari rijdt of naar Brielle; volgens Van Hanegem is het allebei een eind lopen. En de voetbal en het tafeltenniscellulose (of celluloid, John, HELP!!) zijn allebei rond, dus kunnen alle kanten op. Theoretisch en praktisch. Belangrijkste was dat we wéér schik hadden, dus iedereen was een winnaar. En ook bij thuiskomst was er de trouwe nachtelijke ontvangst van Robert, die tevreden trekkend aan een laatste sigaret, nog even het verloop van de uitwedstrijd in ontvangst nam en team 4 bijpraatte over de verrichtingen van de thuisspelers. Gezellig hoor, tafeltennissen.
