Allerhande vergelijkingen

Details: Published on Tuesday, 06 November 2012 22:59; Hits: 1182

Van onze verslaggever Bart,

En jawel hoor, zowel Edwin, Dennis als Bart kunnen een stukje schrijven; team 3, het enige team op de vereniging met enkel literaire broers! Wel jammer dat het de laatste tijd tafeltennistechnisch dan weer wat minder is, maar slechts een enkele haan die hier naar kraait.

Daar waar het ware team van Rutger of gaat het hier om meerdere Rutgers, zoals Robert in zijn laatste verslag schreef graag de Joop Zoetemelk-positie in wil nemen, willen wij juist graag de plek bezetten welke door coureurs is ingenomen die niet door het onafgebroken in het wiel en daardoor in de schaduw rijden wel erg witjes de Tour uit kwamen. Te denken hierbij valt aan grote kampioenen als Lucien Petit-Breton, Odiel Defraeye, Phillipe Thijs, Ottavio Bottecchia, Nicolas Frantz, Antonin Magne, Sylvère Maes en Gino Bartali. Daarbij gaven deze jongens ook gewoon bij de wedstrijdleiding aan dat ze op dynamiet reden, zoals een prachtig gesprek in een kroeg te Coutences (50, Manche) in Normandië weergeeft. Nu het voor ons zonder stimulerende middelen lastig lijkt te worden om kampioen te spelen, rest er waarschijnlijk niets anders dan een bezoekje aan de betere Spaanse apotheker.

Het debacle in Papendrecht, waar enkel Edwin een zodanig niveau haalde dat voldeed aan onze titelaspiraties, was bij uitstek een reden om aan de stimulantia te gaan. Sowieso leende de thuiswedstrijd tegen Alexandria ‘66 zich perfect om revanche te nemen op onze enige nederlaag van het seizoen. En zo geschiedde gedeeltelijk. Een keurige achterstand van deze keer 3-1 werd op aardige wijze omgebogen in een 7-3 zege. Dit kon echter niet tippen aan de 3-1 den Bosuil achterstand die ooit op de Bosuil in een overwinning werd omgezet. Daar onze grote en enige concurrent Papendrecht een puntje meer behaalde afgelopen week, is onze achterstand inmiddels opgelopen tot twee punten en waren we niet bepaald blij met de grootte van deze zege.

De vraag rest dan ook hoe wij deze twee punten uiteindelijk gaan ombuigen in een voorsprong van minstens een punt. Een punt per week minder pakken dan je rivaal is niet echt de oplossing. Tevens zullen we deze laatste weken van de competitie niet beter worden, want er is geen DAT meer. De al eerder genoemde doping kan ons waarschijnlijk ook niet verder helpen, omdat de edele pingpongsport nu niet bepaald een groot uithoudingsvermogen vereist. Kracht is ook niet echt noodzakelijk, zodat een anabolenkuurtje zonde van de moeite zou zijn. Concluderend moeten we gewoon zorgen dat we niets, maar dan ook niets meer laten liggen en als laatste redmiddel kunnen we altijd nog de tafeltennisgoden aanspreken: wie weet hebben zij nog iets moois in petto!

Nog even terugkomend op afgelopen vrijdagavond vielen er een paar dingen op. Zoals daar is de wederom in een hele grote hoek van zo’n 170° neergezette omheining, welke enigszins op de zenuwen van Dennis werkt, maar die voor Bart zeer inspirerend is. De gedachte aan het vergelijkbare speelveld de vorm dan van Molineux zorgt voor zoveel motivatie dat hij à la Steve Bull met niets minder dan een hat-trick genoegen wil nemen. De mentale opkikker die hij voor aanvang van elke wedstrijd van Patrick krijgt geeft hem vervolgens het laatste beetje benodigde zelfvertrouwen, evenals de aanwezigheid van mentor Jasper.
Dennis speelde ondanks de hoek in het speelveld weer ouderwets vanuit de aanval en kon twee punten aan zijn persoonlijke totaal toevoegen. Bijna waren het er zelfs de voor een speler van zijn statuur standaard drie geweest. Dat is dan maar voor aankomende (lees: deze) week.
Het spel van Edwin is ondoorgrondelijk doch zeer doeltreffend. Het uitvoerige geprik met het fenomenale Best Anti en nog uitgebreider geschuif en gespin met de forehand is hij zodanig machtig dat vele tegenstanders als frontsoldaten op de slagvelden ten tijde van de grote veroveringsoorlogen van Napoleon geëlimineerd worden. Twee zeges waren dan ook zijn deel. Helaas maakte hij ongeveer dezelfde fout als Napoleon tijdens zijn trek naar Rusland. Nonchalance kun je je niet veroorloven als je met een enorm project bezig bent. Zijn eerste tegenstander maakte dan ook gretig gebruik van de gemakzucht waarmee Edwin ten strijde trok. Niet door de tactiek van de verschroeide aarde toe te passen, maar door gewoon gedecideerd rake klappen van achter de tafel uit te delen. Gelukkig zorgde dit Waterloo voor de aanmaak van zo veel natuurlijk aangemaakte adrenaline bij Edwin dat Elba nooit in zicht kwam. Het was ook fijn dat het aan het begin van de avond plaats vond en er in tegenstelling tot de Slag bij Waterloo nog herstel mogelijk was. Twee winstpunten waren dan ook zijn deel, ondanks het even zo vaak omver donderen van het hek. Misschien dat een cursus bij Colin Jackson kan helpen om de omheining niet meer te hoeven openen als ware het een deur, maar er lekker overheen te springen. De geruchten gaan echter dat zijn jeugdige leeftijd dergelijke trainingen onmogelijk maakt…
Het dubbelspel was overigens net zo hopeloos als de bewering van Michael Boogaard dat hij de enige coureur uit de jaren ‘90/’00 is die nooit naar een potje met pillen gegrepen heeft. Zoals dezelfde Boogaard nog steeds machtmerries heeft van het VDB gekletter van de naar het buitenblad gelegde ketting van Frank Vandenbroucke op Saint-Nicolas, zo gek worden Dennis en Bart van het totaal niet lopen van het dubbel. Om maar te zwijgen van Edwin, die al het gepruts met lede ogen aan ziet en er eigenlijk ook geen oplossing voor heeft.

Laten we het ook over de tegenstanders eens hebben. Niets dan lof voor hen, twee van de drie konden met name het gepiel van Edwin en Bart zodanig waarderen dat na menig schop tegen de tafel Dennis in actie moest komen om deze voor aanvang van zijn eigen wedstrijd weer recht te zetten. De positieve en leuke opmerkingen van de tegenstand tijdens vooral de partijen van Bart maakten hem zo gelukkig dat hij besloot zijn laatste duel maar iets te verlengen, zodat ook onze zeer gewaardeerde arbiter Jaap langer kon genieten van het aangename schouw- en luisterspel. De opmerking na afloop was natuurlijk weer goud: het is niet te geloven met die gozer, altijd als ik tel speelt ie een wedstrijd van vijf games! Dit alles uiteraard met een grote glimlach, die wij proberen donderdag ook weer op ons gezicht te hebben wanneer wij deze zwaar ondergewaardeerde speelavond zullen opluisteren met een wedstrijd tegen Nationale Nederlanden. Komt allen!