- Details
-
Published on Saturday, 31 December 2011 15:26
-
Hits: 27
Van onze verslaggever Bart,
Het laatste dat vernomen is van het derde team was iets in de trant van: “en wat er toen gebeurde, tja, je had er bij moeten zijn…” Uiteraard opgeschreven door een leek, die duidelijk niet van de hoed en de rand wist. Het ging hier om onze laatste wedstrijd van het najaarsseizoen, in IJsselmonde tegen FVT. Met 2-0 kwamen we voor, om vervolgens acht partijen op rij te verliezen.
Dat we thuis ook met deze schandelijke cijfers hadden verloren was kennelijk niet bekend. Evenmin het feit dat we precies de twee winstpartijen van de heenwedstrijd als eerste hadden in de terugwedstrijd en we uiteindelijk exact hetzelfde eindresultaat bereikten als eerder dit seizoen. Dat bepaalde spelers het voor elkaar kregen om meerdere wedstrijdballen te verprutsen, tja, dáár had je bij moeten zijn! En dat waren Bram, Staap en de mooie jongen, gezellig!
Zo, dat was wedstrijd tien en dan nu eens kijken wat wedstrijd negen precies behelsde. Na acht ontmoetingen stonden we er namelijk niet al te best voor. Een voorsprong van een punt of tien hadden we op onze concurrent tegen degradatie (Vriendenschaar), maar zij moesten, naast de wedstrijd tegen kampioenskandidaat NTTC, nog tegen de zwakke broeder uit de poule spelen (zij wonnen dit duel met 9-1; het kon dus nog spannend worden) terwijl wij behalve NTTC dus ook nog tegen de gedoodverfde en uiteindelijke kampioen FVT dienden aan te treden.
Met dezelfde resultaten als in de heenronde zouden we onszelf met een groot probleem opzadelen, want dan zouden er welgeteld drie punten aan ons toch al schamele puntentotaal toegevoegd gaan worden. Om een lang verhaal kort te houden, we hadden een goed resultaat nodig tegen NTTC.
Niemand van ons had nog een wedstrijd gemist dit seizoen, maar Ward vond het nodig om een weekend naar Madrid te gaan om daar zijn 25-jarig samenzijn met vrouwlief te vieren. Excellente timing om Edwin eens de kans te geven in te vallen in tweede klasse, met Ruud als formidabele stand-by. Onze Antitopper zou namelijk wel eens een blessure kunnen hebben, oplopen of krijgen, maar dit onheil bleef hem gelukkig bespaard.
En zo kon het gebeuren dat in de cruciale ontmoeting met de Nieuwerkerkers – die wel even een grote uitslag zouden gaan maken in hun jacht op de titel, zo werd bij hun binnenkomst in de kantine door meerdere oplettende luisteraars opgevangen – Edwin heel erg belangrijk werd. Hij wist namelijk de uiterst sympathieke (veel gezien woord in het verslag van mijn stukkiesmaatje John) leidinggevende uit het leger te kloppen. En hoe! De sfeer was zat er sowieso al lekker in na de zege van Dennis op de beste man (uit Brabant nota bene) van de competitie en Bart verzilverde de goede start door van een persoon te winnen die hem met andere sporten (judo, boksen, Griek-Romeins worstelen en gewichtheffen) zeker zou kloppen.
Bon, daarna kwam het dubbelspel, dat natuurlijk verloren ging. Maar niet kansloos en het was dat er hele rare dingen met Dennis gebeurden – hij was wel in voor een partijtje boksen – anders hadden we dat syndroom wellicht ook van ons af kunnen spelen. Toch drie punten voor de pauze, niet slecht en waarschijnlijk al genoeg voor handhaving. Dat je dan vervolgens, het dubbelspel incluis, vijf wedstrijden op een rij verliest is ook weer wat overdreven, maar gelukkig herpakten zowel Bart als Dennis zich nog eenmaal.
Bart won mede dankzij een aardige forehandspin van dik twee en een halve meter achter (en onder) de tafel op 10-10 in de vijfde game van de zeer sportieve Brabander en Dennis blikte de man met rang juist onder de kolonel op reguliere wijze in, ondanks dat deze speelde met speciale, hier niet te verkrijgen, rubbers uit de Volksrepubliek China.
Wat vooral bleef hangen na afloop is dat de vriendelijke Brabander vertelde dat hij kaarten heel erg leuk vindt… Tja, daar heb ik zo mijn ideeën over! Oh ja, de remise was ook welkom, handhaving was wel zo goed als zeker gesteld. De bevestiging hiervan kwam een week later, wat de laatste wedstrijd volledig overbodig maakte voor ons.
Om eens geen drie kantjes te hoeven schrijven (en lezen), zal hieronder een feest voor de liefhebbers van cijfers plaatsvinden. Ondanks dat niet alle wedstrijdformulieren in de tas van Dennis waren beland, zijn toch de gegevens van alle tien de wedstrijden aan een nadere analyse onderworpen. Er hadden dan ook uitgebreide, multivariate statistische toetsen kunnen losgelaten worden op onze resultaten, maar helaas heb ik geen SPSS op de computer (lees: daar wordt niemand blij van), vandaar gewoon een paar aardige feiten in cijfers.
Het team:
grootste zege: 8-2 - tweemaal tegen Gorkum;
grootste nederlaag: 9-1 - uit tegen NTTC;
meeste games: 44 - uit tegen Rijnsoever en thuis tegen NTTC;
minste games: 33 - uit tegen NTTC en thuis tegen Gorkum;
aantal zeges: 3 - Rijnsoever (thuis), Gorkum (thuis) en Vriendenschaar (uit);
aantal gelijke spelen: 4 - Gorkum (uit), Vriendenschaar (thuis), Rijnsoever (uit) en NTTC (thuis);
aantal nederlagen: 3 - NTTC (uit), FVT (thuis) en FVT (uit).
Individuele resultaten:
meeste zeges: 21 - Dennis;
minste zeges: 2 - het dubbelspel (laten we verder bijna buiten beschouwing);
grootste zege: 11-0, 11-6, 11-7 - Bart tegen Gorkum (thuis);
grootste nederlaag: 11-6, 11-1, 11-3 - Ward tegen FVT (thuis);
meeste punten achter elkaar: 14 - Bart tegen Gorkum (thuis);
grootste gamezege: 11-0 (2x) - Bart thuis tegen Gorkum (in twee verschillende wedstrijden);
grootste gamenederlaag: 11-1 - Dennis uit tegen NTTC en Ward thuis tegen FVT.
Stompzinnige feiten waar je echt veel aan hebt:
aantal games gespeeld: 117 Dennis; 95 Ward (negen wedstrijden gespeeld); 118 Bart;
meeste games per wedstrijd: 15 - Bart (met het dubbelspel erbij 20; thuis tegen NTTC);
minste games per wedstrijd: 9 - Ward (4x) en Dennis;
aantal wedstrijden in vijven: 9 Dennis; 4 Ward; 10 Bart;
aantal wedstrijden in vieren: 9 Dennis; 6 Ward; 8 Bart;
aantal wedstrijden in drieën: 12 Dennis; 17 Ward; 12 Bart;
game met meeste punten: 34 - 18-16 (in het dubbel uit tegen Rijnsoever; uiteraard de game verloren);
superinvaller: 1 - Edwin;
super stand-by voor invaller: 1 Ruud.
- Details
-
Published on Wednesday, 07 December 2011 08:27
-
Hits: 37
Van onze verslaggever John,
Zoals al eerder gezegd in het verslag van Bart is de schrijvende twee-eenheid van team 2 begin dit seizoen opgebroken in twee solitaire schrijvers. Dat die scheiding er is heeft een groot probleem opgeleverd voor het vullen van de site. Doorgaans zorgden Bart en ik ervoor dat we elkaar motiveerden om op tijd een verslag te maken en nu is die druk juist weggevallen. Als je vervolgens in een team terecht komt waarin alle andere spelers het geen zier uitmaakt of je wel of niet een verslag schrijft dan wil het nogal eens voorkomen dat je je stukje niet inlevert. En dat dan een aantal weken op rij. En dat je dan nog bijna boos wordt dan anderen geen verslagen schrijven (niets menselijks is mij vreemd). En dat je dan ook nog eens de webmaster vijf keer belooft om het verslag in te leveren. En nog vijf keer.
Bovendien waren er ook nog allerlei andere excuses te bedenken zoals een proefschrift dat afgerond moest worden of dat het druk was op het werk, maar nu zelfs Bart weer een stuk heerlijk literair proza op de site heeft laten zetten, kon ik natuurlijk niet achterblijven. Overigens ben ik me ervan bewust dat ik niet het schrijfniveau heb van vele anderen die deze site met hun stukken verrijken. Ik doe dan in dit geval graag aan de Olympische gedachte: meedoen is belangrijker dan niet meedoen. Of nee, die uitdrukking was iets anders geformuleerd...
Over meedoen gesproken, Bram heeft daar al iets over geschreven in zijn stukje op de site en dit seizoen was in ieder geval voor team 2 de doelstelling om mee te doen en hopelijk een beetje bovenin mee te draaien. Een blik op de Taveri-website liet zien dat de verslaglegging reeds gestopt is na de tweede wedstrijd van dit seizoen en dat is alweer een aardig tijdje geleden. Nu de competitie afgelopen is kan ik dan maar ook het beste de hele competitie beschouwen in plaats van alle wedstrijden afzonderlijk, want dat zou een droge opsomming worden. Daarom een analyse per team, de uitslagen van de wedstrijden en de vraag of we wel voldoende punten verdiend hebben.
De Treffers (R) tweede plek eindstand; Thuis 6-4 winst, uit 5-5
Een zeer stug team met bij elkaar ongeveer 200 jaar aan tafeltenniservaring (ze zijn wel met zijn vieren hoor) en twee seizoenen geleden waren we al eens derde geworden achter hen in een vergelijkbare poule. Beide wedstrijden waren destijds best spannend en soms op het gemene af. Dit seizoen was dat niet anders en was de spanning in beide wedstrijden om te snijden. Vooral in de uitwedstrijd die zeer ongezellig was qua ambiance en sportiviteit schijnt het toch een treurige bedoeling geweest te zijn. Positief punt was Sam die in de uitwedstrijd wél van Koos won. Bijzonder feit: De Treffers is de enige vereniging die het voor elkaar krijgt voor de jaarlijkse dorpskermis alle wedstrijden van alle teams te verplaatsen in het desbetreffende weekend. Zou het iets te maken hebben met het feit dat de (belangrijkste) competitieleiders bij deze vereniging spelen? Ik vind het maar een rare manier van een competitie leiden. Helaas zal een klachtenbrief naar de bond hoogstwaarschijnlijk weinig effect opleveren (pun intended).
Salamanders; vijfde plek eindstand; uit 3-7 winst, thuis 4-6 verlies
Het is erg treurig dat juist in dit team de sterkste speler van de competitie speelt. Bas de Roest bleek onverslaanbaar voor velen, behalve onder andere éénmaal voor Marco. Dat dit team eruit gaat komt doordat zij geen sterke derde man op kunnen stellen en ook niet op zaterdag kunnen ballen. Met twee teams die op zaterdag spelen en vervolgens weigeren om de wedstrijden te verplaatsen zorgt voor een enorme vorm van competitievervalsing. Schandalig. Als zij alle wedstrijden spelen in hun sterkste opstelling gaat Scyedam eruit en moet ik nog maar zien dat Taverzo kampioen wordt. Helaas mogen zij hun heil weer zoeken in de tweede klasse volgend seizoen. In Ridderkerk had Marco de inzinking van het seizoen en die inzinking hield het nog een paar wedstrijden extra vol. We gingen thuis volledig terecht de kattenbak in. Sympathiek team, op eentje na. Mooiste quote (uiteraard van de eerdergenoemde speler): “ik ga echt geen tweede klasse spelen, daar ben ik veel te goed voor”. Bijzonder feit: zijn percentage was exact 1 op 3…
Taverzo; eerste plek eindstand; thuis 4-6 verlies, uit 7-3 verlies
Het enige team dat de Taverianen tweemaal op de knieën dwong. Als je aan het eind van de competitie de meeste punten hebt dan word je terecht kampioen, zou menig scorebordjournalist opschrijven. Toch een kampioen met een bijsmaak. Hun beste man die zich pas dit seizoen bij dit team had aangesloten had niets te zoeken in de eerste klasse en ik had erg graag willen zien hoe zij dit seizoen gepresteerd hadden zonder deze sterke en bijzonder onsympathieke speler. Carlo irriteerde zich in de uitwedstrijd aan dit figuur, maar wist zich op bijzondere wijze te revancheren door de andere tegenstanders in de uitwedstrijd netjes opzij te zetten. Dat was ook wel nodig omdat Marco en John zwaar verzaakten op deze avond. Is het de vloer? Is het de krappe ruimte? Is het de ongezelligheid? Het is in ieder geval altijd een slechte avond bij Taverzo. Thuis zat alles tegen en werd een minimaal verlies opgetekend. Hier zat echt veel meer in, maar nogmaals, het is een schande dat een zaal zoals Taverzo heeft, toegestaan wordt voor competitietafeltennis door de bond.
Scyedam; vierde plek eindstand; uit 5-5, thuis 4-6 verlies
Vooraf hadden we gedacht dat dit team voor het kampioenschap zou gaan. Ze degradeerden uit de hoofdklasse en kennen een interessante en lastige teamsamenstelling. Zij lieten onverwacht in alle wedstrijden punten liggen, maar toen ze met 7-3 verloren van Drivers werd het wel erg nijpend voor ze. Gelukkig herpakten ze zich aan het eind van de competitie, onder andere door van ons te winnen in de thuiswedstrijd. Ik liet me weer eens ouderwets uit een wedstrijd praten door een van de tegenstanders, maar verder was het wel gezellig. De uitwedstrijd was minder; in een te klein speelveld tegen twee man 5-5 spelen is altijd teleurstellend natuurlijk.
Drivers; zesde plek eindstand; thuis 6-4 winst, uit 7-3 winst
Dit team bestaat uit de familie De Hoop, aangevuld met Martin Ras en Jeroen Mikkers. Ze waren gepromoveerd uit de tweede klasse en hoopten zo goed mogelijk mee te doen. Jeroen hoort duidelijk thuis in de eerste klasse, maar voor de anderen is het een stuk lastiger om punten te scoren in deze poule. Ben de Hoop bleef zelfs dit hele seizoen puntloos. Bij de uitwedstrijd werd er in een kolkende ambiance gespeeld omdat het eerste team van Drivers kampioen kon worden en dat maakte de avond in ieder geval erg interessant. Over de zaal van Taveri wordt er wel eens geklaagd dat het erg langzaam is, maar zelfs met een carbon frame en hele dikke rubbers bleek het nog lastig om de bal aan de andere kant van het net te laten belanden bij Drivers. Al met al had er ook in beide wedstrijden veel meer ingezeten.
Al met al was het een enerverende competitie met doorgaans (relatief) gezellige tegenstanders. Op het persoonlijke vlak in het team was het ook een beetje wennen. Carlo moest zijn plek vinden en wilde zich tegelijkertijd bewijzen. Marco begon zeer sterk aan de competitie, maar zakte op een gegeven moment in. Hopelijk vindt hij zijn vorm weer terug aan het begin van het nieuwe seizoen. Sam pakte zijn wedstrijden en zat duidelijker beter in zijn vel dan vorig seizoen. Hij was zeer tevreden en is nu echt naar boven aan het kijken in deze klasse. Voor mij persoonlijk was het een zeer geslaagde competitie. Zullen we in het voorjaar voor het kampioenschap spelen? Het zou zomaar kunnen als we allemaal een goed seizoen hebben en er minder competitievervalsing plaats zou vinden in de poule. Ik kijk er in ieder geval nu al naar uit.
- Details
-
Published on Monday, 28 November 2011 10:35
-
Hits: 60
Van onze webmaster,
Nadat het eerste en tweede jeugdteam al eerder hun kampioenschap binnenhaalden, was het nu de beurt aan het derde jeugdteam. Vorige week was al de basis gelegd door de naaste concurrent met maar liefst 9-1 naar huis te sturen, deze week volstond daardoor één punt om het kampioenschap binnen te hengelen. Ruben is (zwaar) geblesseerd en Kenno was door een longontsteking afwezig. Derhalve was het aan Xander en Peter om één schamel puntje binnen te halen. De drie tegenpunten omdat ze met z'n tweeën waren, waren volgens de heren genoeg. De tegenstanders werden, een kampioen waardig, naar een 7-3 nederlaag gespeeld. Van harte!
Ook het vierde team had één puntje nodig voor het kampioenschap. Leest het verslag van Rutger, eindelijk weer eens in de competitie te bewonderen!
Een overzicht van de voorbije week:
team 1
De laatste loodjes: Patrick (twee overwinningen) en Dennis (geen overwinning maar wel indrukwekkend spel) wisten zich nog op te laden tegen de aanstaande degradant, Robert scoorde wederom een nul. Zelfs het dubbel met Bram ging verloren. Op naar volgend seizoen, handhaving is een feit.
team 2
Winst tegen de hekkesluiter met 7-3. John haalde een hattrick, Marco scoorde twee punten en Sami was goed voor één winstpartij. Ook het dubbel werd gewonnen. Binnenkort een megaverslag van John (over een wedstrijdje of acht).
team 3
Dennis, Ward en Bart waren al veilig maar konden een cruciale rol spelen in het kampioenschap. Werd het NTTC, vorige week knap op een gelijkspel gehouden of werd het de tegenstander van afgelopen zaterdag FVT. De Taverianen kwamen goed uit de startblokken en pakten brutaal een 2-0 voorsprong via overwinningen van Dennis en Bart. En toen, wat gebeurde er toen? Je had erbij moeten zijn, zullen we maar zeggen. Uiteindelijk een 8-2 nederlaag en waren de bloemen voor FVT.
team 4
Van onze verslaggever Rutger
“Als je wint, heb je vrienden”
Taveri 4 – Diveko 2 8 – 2 (3 - 2)
Al doen z'n benen pijn, hij moet de snelste zijn
Ze halen nooit meer in, hij denkt verdomd ik win
Nee, dit is geen Sinterklaasrijm, maar dit zijn zomaar wat regels uit het nummer van Herman Brood en Henny Vrienten uit 1984. Ik had ook voor hele andere platen kunnen kiezen die op dit moment in mijn hoofd zitten: The Winner Takes It All, uit 1980 van Abba. You Win Again, uit 1987 van Bee Gees. Hot Chocolate maakt het zo nodig nog bonter met twee platen over winnen van lang geleden, maar dit geheel terzijde. De precieze vertaling van de bovengenoemde platen zal ik je besparen, maar het komt er min of meer op neer dat als je de beste bent, je dat mag laten blijken en dat je dan ook wel gelijk hebt of iets in die geest.
Winnen is dus de rode draad gebleken voor team 4. Na enig rekenwerk in de maand november werd het toch nog spannend hoeveel punten we nog nodig zouden moeten hebben in de laatste wedstrijd en wanneer het kampioenschap een feit zou zijn. Dat kostte het team toch nog twee gelijke spelen in de laatste weken, maar aangezien de concurrentie elkaar ook nog het leven zuur ging maken, kon het toch echt niet meer misgaan.
Als er iets is wat niet gezegd kan worden over het vierde dan is het wel dat steeds dezelfde formatie aan de tafel stond bij alle tien de wedstrijden. Het team bestaat uit zes spelers en volgens mij is hiermee de breedte van de selectie wel aangegeven en staat zwart op wit vast dat ook de basis voor het kampioenschap al ruim voor de eerste wedstrijd is gelegd. “Never change a winning team”, wat een flauwekul.
Als dan uiteindelijk blijkt dat het kampioenschap in de laatste wedstrijd kan worden binnengehaald, komt ineens de onvermijdelijk vraag op 10 november of ik de laatste wedstrijd zou willen spelen. “Natuurlijk” was mijn antwoord, leuk om mijn debuut te maken en eens te laten zien wat ik kan bij de senioren. Het was voor mij elf en een half jaar geleden dat ik voor het laatst in de competitie mijn vorm heb mogen etaleren en nu dus nota bene in een kampioenswedstrijd. Naarmate de vrijdag dichterbij kwam ging ik me toch onbewust anders gedragen, merkte ik. Zo kwam ik ineens op donderdag spelen, omdat ik daar toch nog even behoefte aan had, dit doe ik anders (bijna) nooit. Er kwam toch een soort van spanning bij mij op, om mij te bewijzen. Op vrijdag werd ik er zelfs fijntjes door Bram aan herinnerd om 12 uur: “He Rutti nog 8 uur”. Het gesprek aan de telefoon werd dusdanig gestoord door enorme herrie op de achtergrond bij hem (het leek wel alsof Bram op de snelweg in de eerste versnelling reed) dat het gesprek van korte duur was. GSM: Geen Signaal Meer. De boodschap was duidelijk, ook hij dacht aan me. Met Patrick had ik ook nog sms-contact en dat gaat doorgaans nergens over buiten de gebruikelijke gein en ongein, maar er waren dus genoeg mensen met me bezig, ik stond er dus niet alleen voor en dat stemde mij vol vertrouwen. Vervolgens ben ik ’s avonds vol goede moed naar de zaal gegaan en dan merk je pas echt dat het toch anders is dan anders. Daar waar ik normaal gesproken recreatief een bal sla en ik de balen krijg van de competitiespelers die zo nodig ter voorbereiding een bal moeten inspelen voor ze beginnen en ik dus nog even kan wachten, was ik nu zelf degene die een bal wilde slaan en het liefst al die anderen achter de tafel zag vertrekken. Uiteindelijk heb ik met Bart warm gespeeld. Bart bedankt, fijn dat het ook echt mogelijk is om op tijd te zijn als we een afspraak maken!
Taveri 4 is dus kampioen geworden en dat mag best gelezen, gezien en gehoord worden.
De titel werd reeds binnengeslagen rond de klok van kwart voor negen door Ruud in de eerste partij. Het was een reguliere overwinning en daarmee was het kampioenschap een feit. In een kolkende ambiance werd dit op magistrale wijze gevierd met een 8 -2 overwinning, nadat het nog wel 2 - 2 had gestaan. Jammer dat Hester haar partij toch wel kansloos verloor en het niet helemaal ingespeelde dubbel Ruud/Hester ook de felicitaties aan Diveko moest laten. Toch mocht het de pret niet drukken, want na de drankpauze werd wel even een serie van zes overwinningen bij elkaar gespeeld. Uiteindelijk heb ik mijn rentree mogen inluiden met een hattrick in negen games en dat was niet onaardig.
Over twee weken is een rondrit voor het begin van de clubkampioenschappen op de platte kar door Ridderkerk gepland en daarna de gebruikelijke kampioensfoto met alle kampioensteams. Over percentages ga ik het niet hebben deze keer, de cijfers en feiten zijn ongetwijfeld op de site te lezen en spreken voor zich. Ik wil nog even alle belangstellenden en mijn teamgenoten bedanken voor de gezellige avond en ik heb 100% vertrouwen in het nieuwe seizoen in de derde klasse.
Duo 1
Jan en Laurens name afscheid van duo derde klasse met een 3-2 overwinning. Jan en Laurens wonnen elk één partij en waren ook in het dubbel succesvol.
Duo 2
Pascal en Paul verloren met 4-1. Paul won één potje.
Jeugd 1
Ricardo bleef ongeslagen, Stefan en Lorenzo verloren elk één wedstrijd. Voor Stefan een domper. In de allerlaatste wedstrijd van de competitie, in de allerlaatste pot van de dag van je 100% worden afgehaald. Wel met 23 punten voorsprong (in een poule van 5) kampioen geworden.
Jeugd 2
Eindelijk een 10-0. Toch met maar liefst 30 punten voorsprong kampioen. Jeftha bleef ook in z'n laatste wedstrijd ongeslagen!
Jeugd 3
Ook kampioen dus. Zie het intro.
