3-3 is geen fijne tussenstand

• 

Gegevens

Categorie: Ongecategoriseerd

Gepubliceerd op donderdag 16 oktober 2014 09:35

Geschreven door Super User

Hits: 3134

Van onze verslaggever Robert

Afgelopen zaterdag een uitwedstrijd naar Nijkerk. Moet op zich geen probleem zijn maar het aanvangstijdstip (16.30 uur) maakt een fatsoenlijke voorbereiding onmogelijk. Een uitgebreide aangeklede lunch zorg ervoor dat je veel te vroeg in Nijkerk bent en na afloop zullen weinig restaurants nog een kok in de keuken hebben. Geen voorbereiding dus, en een vertrek uit Ridderkerk om 14.30 uur. Zelfs de coach was op tijd, maar zijn voorstel tot een gewijzigde opstelling werd door Patrick, Bram en Robert direct van de hand gewezen. De taak van Rutger zou zich deze keer beperken tot drank halen. En zelfs dat ging helaas niet foutloos.

Aangekomen in Nijkerk deed de zaal het voorhoofd van Robert licht fronsen. Weinig ruimte achter de tafel, verlaagd plafond aan één zijde, een gigantisch stroeve vloer, trage tafels, kortom een ideale plek voor een avondje knallen. Robert had er zin in! Om Patrick niet alle ruimte voor smoezen en zielige verhalen te geven werden de omstandigheden volstrekt doodgezwegen. Bij het inspelen werden de ballen naar Patrick net iets mooier aangegeven zodat hij enkele wereldballen kon slaan. En jawel, ook Patrick had er zin in.

Patrick mocht beginnen tegen Ian de Graaf. Volgens de site van Rega was Ian de man in vorm. En dat klopte wel. Ian had een zeer mooie en effectieve aanval, hetgeen resulteerde in een 2-0 voorsprong. Patrick was echter onze man in vorm (zo hadden we hem verteld). En jawel, het werkte. Patrick won twee games op rij en was in de vijfde game zeer gewaagd aan Ian, tot 9-9 dan. Ian serveerde twee keer onhoudbaar en Patrick droop af. In zijn overige enkelpartijen was Patrick onherkenbaar. Geen game werd er meer gewonnen, een (negatieve) hat-trick voor Patrick.

In de tweede partij van de dag mocht Robert Willem van ’t Veld bestrijden. En een strijd werd het. De eerste twee games gingen gelijk op waarbij Robert op het einde een succesvolle versnelling plaatste. Willem paste z’n spel iets aan en won vrij eenvoudig de volgende twee games. Ook hier moest de vijfde game de beslissing brengen. De messen werden geslepen, de loopgraven nog wat verder uitgediept, de oorlogskleuren opgeschilderd. Een prachtige partij ontspon zich in deze vijfde game. De neutrale, argeloze of onwetende toeschouwer had de indruk kunnen krijgen dat de partij onplezierig ontspoorde, niets was minder waar. Willem en Robert gingen beiden tot het uiterste, met slechts één verschil: Robert maakte 16 punten in deze game en Willem kwam niet verder dan 14 punten. Na deze partij vielen de strijders in elkaar armen en een zucht van verlichting ging door de zaal. Geen gemat maar geknuffel!

Bram pakte in zijn partij tegen Robin Luijer brutaal de eerste game met 11-9 maar was in de games daarna kansloos met 11-2 en 11-5. Toch wist ook Bram een vijfde game af te dwingen maar daarin was Robin duidelijk sterker. Robin en Ian hadden er alle vertrouwen in dat hun sterke dubbel voor een punt zou zorgen, ze hadden immers slechts nipt van De Sprint verloren maar tegen Robert en Patrick waren ze drie games redelijk kansloos. Met name de weergaloze blokballen van Patrick maakten het verschil. Maar goed, Patrick kon deze lijn tegen Willem niet voortzetten zodat het aan Bram was om opnieuw een 3-3 tussenstand op het bord te zetten. Het enige probleem was dat dit moest gaan gebeuren tegen de sterke Ian. En Bram kon wel aanklampen maar meer dan 6 punten in de eerste game zaten er niet in. Bram besloot vervolgens om iets meer te variëren met zijn positie achter de tafel. Iets naar voren bij z’n eigen aanval, iets naar achteren om meer tijd te hebben bij het opvangen van de aanval van Ian. En jawel, het werkte. De tweede game was redelijk ruim met 7-11, de derde en vierde game gingen allebei naar Bram met 13-15.

En wat niet voorzien was, gebeurde dus weer: voor de vijfde achtereenvolgende keer een tussenstand van 3-3. Werd in de eerste wedstrijd gelijk gespeeld en in de twee wedstrijd met 7-3 gewonnen. Nu werd, voor de derde keer achter elkaar, de wedstrijd met 7-3 verloren. Een belangrijk verschil met vorige week was dat er nu maar drie in plaats van vier partijen in drie games werden verloren.

Het wordt dus tijd voor maatregelen. De coach lijkt het niet te weten, de spelers ook niet. Tijdens de laatste wedstrijd van Robert, tegen Ian, werd nog koortsachtig maar tevergeefs geprobeerd het telefoonnummer van een Ted Troost-achtig type te achterhalen (zie foto). Gelukkig is er nu een vrije week zodat we ons kunnen focussen op de komende wedstrijd: uit tegen De Sprint. We zagen dat Dennis Blok z’n hoogtepunt van dit seizoen (winst in de uitwedstrijd tegen Van Herwaarden op Erwin Andriessen!) al heeft gehad dus dit zou wederom drie punten moeten kunnen opleveren. Het kan nog een heet en onrustig najaar worden...